INTRODUCTIE
Vandaag is het Internationale Mannendag. Er zal veel geschreven worden over mannen die meer moeten praten, meer moeten voelen en beter voor zichzelf moeten zorgen. Allemaal waar.
Maar ik wil het vandaag hebben over een groep mannen die zelden genoemd wordt. Mannen die niet te weinig voelen, maar te veel. Die niet te traag denken, maar te snel. Die als jongen te druk, te gevoelig of te scherp werden genoemd. En die vandaag, vaak als ondernemer of leidinggevende, nog altijd hetzelfde doen als toen: zichzelf dimmen.
Aan hen wijd ik vanaf vandaag Bezielde Wolven.
Wie is de intense man die zichzelf dimt?
De intense man voelt dieper, denkt sneller en ziet meer dan de meeste mensen rond hem. Van buiten functioneert hij goed. Hij bouwde iets op, draagt verantwoordelijkheid en mensen rekenen op hem. Van binnen staat hij altijd aan.
Hij weet vaak niet waar het vandaan komt. Hij weet wel dat hij anders bedraad is. Hij zegt ja nog voor zijn lijf nee kan zeggen. Hij slikt in wat hij voelt, om de sfeer niet te verstoren. En 's avonds is hij moe op een manier die slapen niet oplost.
Waarom dimt een intense man zichzelf?
Omdat hij het ooit moest. Alice Miller beschreef al in 1979 hoe gevoelige, alerte kinderen vroeg aanvoelen wat hun omgeving nodig heeft, en hun eigen sterke gevoelens leren wegstoppen om erbij te horen. Wie als kind te veel was, leert zichzelf kleiner te maken. Dat werkte toen. Vandaag kost het hem zijn rust, zijn grenzen en zijn eigen richting.
Daaronder zitten vaak twee stille metgezellen: schaamte, het gevoel dat er iets mis is met wie je bent, en schuld, het gevoel dat je anderen tekortdoet zodra je ruimte inneemt.
Is intensiteit dan een probleem?
Nee. De Poolse psychiater Kazimierz Dąbrowski zag intensiteit als een ontwikkelingskracht. Hij beschreef vijf vormen: psychomotorisch, intellectueel, emotioneel, zintuiglijk en verbeeldend. Zijn innerlijke onrust was voor hem geen ziekte, maar het teken dat er iets wil groeien.
De vraag is dus niet hoe je minder intens wordt. De vraag is hoe je je intensiteit leert dragen. Dat is zelfregulatie: een zenuwstelsel dat niet langer in waakstand leeft, en een man die aanwezig kan blijven wanneer het spannend wordt.
Wat verandert er bij Bezielde Wolven?
Ik blijf werken zoals ik altijd werkte: buiten in de natuur, via het lijf, met de roedel rond je. Wat verandert, is voor wie ik dat doe. Vanaf vandaag richt Bezielde Wolven zich op de intense man die zichzelf nog dimt, en op de schaamte, de schuld en de onrust die daarbij horen.
Ik ken die intensiteit van binnenuit. Ik weet hoe het is om jezelf kleiner te maken, en hoeveel er vrijkomt wanneer je dat niet langer doet.
In de komende weken verschijnt hier een reeks van blogs, één per intensiteit. Over het vuur van een lijf dat nooit stilvalt, een hoofd dat altijd jaagt, een hart dat te veel voelt, zintuigen die overspoeld raken en een verbeelding die eenzaam maakt.
Je bent niet te veel. Je hebt alleen nooit geleerd hoe je al die kracht kan dragen.